On a rainy day Pebrero 13, 2009
Posted by Jhaynee in Others.trackback
The rain made a deafening sound as it falls on the roof. A loud roar of heaven’s grief, yet it was the same sound that my ears have always loved. Just like any other photograph, the rain never failed to make me recall memories that have ones lingered with freshness.
Today, however, was a different case. It was with the rain that my doubts with the future came. When hesitation filled my mind and it conquered me whole. It was with every drop of water that fear suddenly came into me.
Then i realized, everything ahead of me after college was a path of uncertainty.
It finally dawned into me that i will be leaving my confort zone some time soon. This very spot where I am at right now will no longer be with me to give me the same homey feel when I am in a jungle of harsh realities. Heck, I don’t even have concrete plans yet. I don’t know if I should go into public or private accounting. If i should go abroad or stay in the Philippines.
For the longest time since the past five years, I have repeatedly asked myself if I was really meant for this career. I never had an inclination nor did I have an interest in it so I had this huge fog inside my head blurring everything out. All these questions bugged me until I finally decided to stop thinking about it.
I’ll take one step at a time, and pray that God teaches me the right path.
Ganyan talaga kapag
nabasa ka sa ulan,
umuwi ka ng bahay,
walang tao, at
wala kang susi.
syet!
sa susunod kasi wag kakalimutan ang susi ayan tuloy nakakapg emote ka ng ganyan! tama lang yan, one step at a time, wag pilitin, take it slow. ^^ good luck! happy hearts day na din!!
anong drama yan sister? iba pala ang epekto sayo ng ulan…hindi ka dumadami..napapa-reflect lang. haha
serious na, pareho tayo madalas ko ding pag-isipan yan..damay damay kasi pag iniisip ko ang career ko sama na lahat…family, lovelife..etc..magkakaugnay lang kasi sa kin yan lahat pwedeng maapektuhan ng isang desisyon. Andaming pwedeng magbago, maiba…ang masakit hindi mo alam kung worth it ba. Minsan isasakripisyo mo ang kaligayahan mo para sa isang bagay…only to find out na huli na pala.
Yeah one step at a time..yan rin ang motto ko ngayong 2009.
hindi ako naulanan…kulang lang sa tulog! Happy Valentines sis. mwah!
“after college was a path of uncertainty. ”
ISANG MALAKING AGREE!!!! dahil ganyan nanyari sakin ngayon..
masaklap ang nagyaring wala kang susi hehe…
masakit isipin na basang basa ka pa weeeew…
next time dala ka na kasi ng payong …
“emo on the rain”
ayows!!!
.
.
malamang naluluha ka pa sa ulan
sinasabay mo ang patak ng ulan sa tulo ng iyong luha
napapatingala ka at buong pusong tinatanggap ang bawat inaaalay sa iyo
ganito ang buhay, napakalamig, basang basa
.
tinanggap mo ang bawat unos
pwede ka namang sumilong
pero ayaw mo
may gusto kang subukan
ipinikit mo ang iyong mata
itinaas ng bahagya ang kamay
dahan dahang kumandirit
pero walang nangyari, walang nagbago
naisip mo na lang bigla
“mali ata ang steps ng rain dance ni sarah geronimo”
.
.
.
.
*** pasensha nasobrahan lang sa acetone
iba talaga epekto ng ulan.haha.marami kang narerealize.aba magandang topic yan ha.hmmmmmmm
hmmm dapat hindi accounting ang kinuha mo…drama and arts….
kidding aside, ganun talaga, sa anumang pagbabagong nagaganap o magaganap sa ating buhay…parating nag-uumpisa yan sa agam-agam na baka di mo makayanan (kasama na dito ang ating mga fears, insecurities, doubts..at iba pang kahalong gulay…ay sori akala pinakbet ang ating pinag-uusapan).
di ba noong gagraduate ka ng elementary…may konting takot ka ring naramdaman….o talagang astig ka lang.
Ako, accounting ang tinapos ko …pero pagsusulat sa blog ang ang narating (sa ngayon)…biro lang past time lang po ito.
im 100% behind you…behind you lang ha……ikaw pa rin kasi ang haharap ng lahat ng ito….
oy, tama na ha…parang blog na ito…..s
naku, ingglish, teka, teka… babasahin ko muna ng ilang beses at baka di ko ma-gets….
Hahaha, ganyan talga ang nangyayari sa mga nauulanan.. nagiging senti..
Buti nalang may tissue akong katabi, at least nde dumanak ang dugo.. toinks!
na try ko na rin ang mabasa ng ulan… bwisit na bwisit ako ksi maarte ang taxi driver ayaw magsakay..
wow dalum pa? daw dayunan na ko tani pagkita ko sa dalom may sugpon pa gali…..whahaha…:D lain ulo ka na gd gang….
dearest…oo accounting din course ko….tapos….kumuha ako ng pedagogy dito sa europa…kaya ayon alog na alog na utak ko…heheheeh..i love my work..pramis….tapos ang kuya mo ay di naman matanda….oo matanda lang sa iyo …hehehehehe
paki-pala yung link mo…kaberks…..para naman maihalo kita doon sa aking blog roll pinakbet….
http://blurosebluguy.wordpress.com
adik mode? ano ang tinake mo? methaiolate?ahahhahaa
maldito pala to..
tsk,,,bago ba ako grumadweyt, nagisip din ako nang ganyan kalalim under the rain? wehehe…hnd yata,,,matigas lang ang mukha ko na magaudit…hahaha,,,go girl! go for what makes you happy,,or watever you are ‘inclined with or have interest in’! sus! ako din nmn ganyan nung una,,,umiyak pa nga ako ng bonggang bongga nang mahire ako sa work..
one step at a time…tama yan! sbi nga ni jordin sparks …
To take one step at a time
There’s no need to rush
It’s like learning to fly, or falling in love
It’s gonna happen when it’s supposed to happen
And we find the reasons why
One step at a time…
hehe
Hahaha… Ang kulit talaga ng banat sa huli! Haha!
wala pa bang update hehe bz?