13
Peb
09

On a rainy day

The rain made a deafening sound as it falls on the roof. A loud roar of heaven’s grief, yet it was the same sound that my ears have always loved. Just like any other photograph, the rain never failed to make me recall memories that have ones lingered with freshness. 

Today, however, was a different case. It was with the rain that my doubts with the future came. When hesitation filled my mind and it conquered me whole. It was with every drop of water that fear suddenly came into me.

Then i realized, everything ahead of me after college was a path of uncertainty. 

It finally dawned into me that i will be leaving my confort zone some time soon. This very spot where I am at right now will no longer be with me to give me the same homey feel when I am in a jungle of harsh realities. Heck, I don’t even have concrete plans yet. I don’t know if I should go into public or private accounting. If i should go abroad or stay in the Philippines.

For the longest time since the past five years, I have repeatedly asked myself if I was really meant for this career. I never had an inclination nor did I have an interest in it so I had this huge fog inside my head blurring everything out. All these questions bugged me until I finally decided to stop thinking about it.

I’ll take one step at a time, and pray that God teaches me the right path.

 

 

Ganyan talaga kapag

nabasa ka sa ulan,

umuwi ka ng bahay,

walang tao, at

wala kang susi.

syet!


17 Mga Tugon to “On a rainy day”


  1. Pebrero 14, 2009 bandang 4:58 umaga

    sa susunod kasi wag kakalimutan ang susi ayan tuloy nakakapg emote ka ng ganyan! tama lang yan, one step at a time, wag pilitin, take it slow. ^^ good luck! happy hearts day na din!!

    oo na.. yaan mo’t sa susunod eh di na makakalimutan..

  2. Pebrero 14, 2009 bandang 6:35 umaga

    anong drama yan sister? iba pala ang epekto sayo ng ulan…hindi ka dumadami..napapa-reflect lang. haha

    serious na, pareho tayo madalas ko ding pag-isipan yan..damay damay kasi pag iniisip ko ang career ko sama na lahat…family, lovelife..etc..magkakaugnay lang kasi sa kin yan lahat pwedeng maapektuhan ng isang desisyon. Andaming pwedeng magbago, maiba…ang masakit hindi mo alam kung worth it ba. Minsan isasakripisyo mo ang kaligayahan mo para sa isang bagay…only to find out na huli na pala.

    Yeah one step at a time..yan rin ang motto ko ngayong 2009.

    hindi ako naulanan…kulang lang sa tulog! Happy Valentines sis. mwah!

    oo tama.. kulang rin ako sa tulog ngayon.. maya2 baka topakin din ako magpost na naman ng kung ano ano… hahahah!!!

  3. Pebrero 14, 2009 bandang 8:11 umaga

    “after college was a path of uncertainty. ”

    ISANG MALAKING AGREE!!!! dahil ganyan nanyari sakin ngayon..

    so anong ginawa mo? mejo natatakot na nga rin ako.. but im strong.. kaya yan.. hahaha

  4. Pebrero 14, 2009 bandang 8:13 umaga

    masaklap ang nagyaring wala kang susi hehe…
    masakit isipin na basang basa ka pa weeeew…
    next time dala ka na kasi ng payong …

    oo tama… paano kasi pagbumibili ako ng payong, nawawala agad.. next time

  5. Pebrero 14, 2009 bandang 10:08 umaga

    “emo on the rain”
    ayows!!!
    .
    .
    malamang naluluha ka pa sa ulan
    sinasabay mo ang patak ng ulan sa tulo ng iyong luha
    napapatingala ka at buong pusong tinatanggap ang bawat inaaalay sa iyo
    ganito ang buhay, napakalamig, basang basa
    .
    tinanggap mo ang bawat unos
    pwede ka namang sumilong
    pero ayaw mo
    may gusto kang subukan
    ipinikit mo ang iyong mata
    itinaas ng bahagya ang kamay
    dahan dahang kumandirit
    pero walang nangyari, walang nagbago
    naisip mo na lang bigla
    “mali ata ang steps ng rain dance ni sarah geronimo”
    .
    .
    .
    .
    *** pasensha nasobrahan lang sa acetone

    hahahaha!!! halata ko rin na sobra ka sa acetone… pero magaling magaling magaling ang comment mo.. pwedeng gawing bagong post… hahaha!!!

  6. Pebrero 14, 2009 bandang 1:04 hapon

    iba talaga epekto ng ulan.haha.marami kang narerealize.aba magandang topic yan ha.hmmmmmmm

    oo nga eh.. magandang topic.. naiblog mo na nga eh.. hahaha!!! ganyan talaga kapag ginginaw ang utak mo..

  7. 7 blurosebluguy
    Pebrero 14, 2009 bandang 3:13 hapon

    hmmm dapat hindi accounting ang kinuha mo…drama and arts….
    kidding aside, ganun talaga, sa anumang pagbabagong nagaganap o magaganap sa ating buhay…parating nag-uumpisa yan sa agam-agam na baka di mo makayanan (kasama na dito ang ating mga fears, insecurities, doubts..at iba pang kahalong gulay…ay sori akala pinakbet ang ating pinag-uusapan).
    di ba noong gagraduate ka ng elementary…may konting takot ka ring naramdaman….o talagang astig ka lang.
    Ako, accounting ang tinapos ko …pero pagsusulat sa blog ang ang narating (sa ngayon)…biro lang past time lang po ito.
    im 100% behind you…behind you lang ha……ikaw pa rin kasi ang haharap ng lahat ng ito….
    oy, tama na ha…parang blog na ito…..s

    accounting ka din kuya? so mahal mo naman ba ang work mo??? chenkyu sa mga payo mo.. matanda ka na nga.. hahaha!!!

  8. Pebrero 15, 2009 bandang 1:39 hapon

    naku, ingglish, teka, teka… babasahin ko muna ng ilang beses at baka di ko ma-gets….

    naku… nagpe-prents ka na kasi ngayon eh… hehehe…

  9. Pebrero 16, 2009 bandang 6:45 umaga

    Hahaha, ganyan talga ang nangyayari sa mga nauulanan.. nagiging senti..

    Buti nalang may tissue akong katabi, at least nde dumanak ang dugo.. toinks!

    oo nga eh.. sobrang init tapos maulanan ka… nakakabuang… sensitive pa naman ang bunbunan ko… hahaha!!!

  10. Pebrero 16, 2009 bandang 6:55 umaga

    na try ko na rin ang mabasa ng ulan… bwisit na bwisit ako ksi maarte ang taxi driver ayaw magsakay..

    wawa naman ang nababasa dahil sa maaarte na txi driver… bili ka na ng own tsikot mo tas gawin mong taxi… bumawi ka!!! hahaha!

  11. 11 bojoy2001
    Pebrero 16, 2009 bandang 9:20 umaga

    wow dalum pa? daw dayunan na ko tani pagkita ko sa dalom may sugpon pa gali…..whahaha…:D lain ulo ka na gd gang….

    dugay na na nang nga lain ulo.. hahaha…

  12. 12 blurosebluguy
    Pebrero 17, 2009 bandang 10:32 umaga

    dearest…oo accounting din course ko….tapos….kumuha ako ng pedagogy dito sa europa…kaya ayon alog na alog na utak ko…heheheeh..i love my work..pramis….tapos ang kuya mo ay di naman matanda….oo matanda lang sa iyo …hehehehehe

    paki-pala yung link mo…kaberks…..para naman maihalo kita doon sa aking blog roll pinakbet….

    http://blurosebluguy.wordpress.com

    ok ok.. bigay ko sayo link ko.. sana ako rin malove ko work ko.. hehehe

  13. 13 grimsborith
    Pebrero 20, 2009 bandang 10:41 umaga

    adik mode? ano ang tinake mo? methaiolate?ahahhahaa

    inadik naman da! hehehe… lain naman akon ya… acetone naman.. hahaha

  14. 14 grimsborith
    Pebrero 20, 2009 bandang 10:41 umaga

    maldito pala to..

  15. 15 Christina
    Pebrero 24, 2009 bandang 11:18 umaga

    tsk,,,bago ba ako grumadweyt, nagisip din ako nang ganyan kalalim under the rain? wehehe…hnd yata,,,matigas lang ang mukha ko na magaudit…hahaha,,,go girl! go for what makes you happy,,or watever you are ‘inclined with or have interest in’! sus! ako din nmn ganyan nung una,,,umiyak pa nga ako ng bonggang bongga nang mahire ako sa work.. :D

    one step at a time…tama yan! sbi nga ni jordin sparks …

    To take one step at a time
    There’s no need to rush
    It’s like learning to fly, or falling in love
    It’s gonna happen when it’s supposed to happen
    And we find the reasons why
    One step at a time…

    hehe

    oo nga eh.. ganyan siguro talaga ang paggagraduate.. parang kasal.. mixed emotions, may jitters, butterfly in your stomach, nasusuka, natatae… hahaha

  16. Pebrero 25, 2009 bandang 1:53 umaga

    Hahaha… Ang kulit talaga ng banat sa huli! Haha!

    salamat sa pagdaan! sana mapadalaw ka ulit


Mag-iwan ng Tugon




Guardian Angel

Muni-muni ni Jhaynee